De gulzige bruine labrador

De altijd vrolijke labradors Petache en Esta zijn op deze middag onze eerste patiënten. Ze komen voor de jaarlijkse gezondheidscontrole en entingen. Petache is een zwarte labrador van 8 jaar. Esta is de bruine variant van 10 jaar. De eigenaren zijn al wat ouder en wonen in het buitengebied. Ze zijn helemaal aan hun honden verknocht. Een prachtige en gelukkige combinatie! Totdat blijkt dat een van beide honden behoorlijk is aangekomen.

Labrador Petache is goed gemutst en kerngezond. De eigenaren nemen de honden regelmatig mee naar Frankrijk. De inenting tegen rabiës (hondsdolheid) is nog geldig. Omdat we alleen inentingen geven die echt nodig zijn, leggen we voor Petache alleen nieuwe wormtabletten en een tekenband klaar. Dan is Esta aan de beurt. Zij blijkt ruim 3 kilo te zijn aangekomen. Ook komt er een onprettige geur uit de oren. Het blijkt dat ze een uitwendige ontsteking aan de gehoorgang heeft.

Veelvraat

“Esta is altijd met eten bezig,” vertrouwt een van de eigenaren mij toe. “U zegt altijd dat elk pondje door het mondje gaat, maar bij Esta is dat ook echt zo. Als ze de kans krijgt eet ze alle kruimels van de vloer. Zelfs de voerbak van Petache is niet veilig. Maar daar letten wij goed op hoor!” Ik vraag of Petache ook zo graag eet. “Nee, die is lang niet zo gulzig. We hebben beide honden als pup gekregen, dus waar kan dat toch aan liggen?” vraagt de eigenaar zich hardop af. Een goede vraag, denk ik.

Ontbrekend hormoon

Dan schiet mij ineens een artikel te binnen dat ik laatst heb gelezen. Het beschrijft een onderzoek dat in Engeland is uitgevoerd bij meer dan 300 labradors. De conclusie van het onderzoek is dat bij dit hondenras in het erfelijk materiaal een mutatie (verandering) voorkomt. Hierdoor kan een hormoon, dat belangrijk is voor het verminderen van het hongergevoel, niet worden geproduceerd. De onderzoekers bestudeerden in totaal van 38 hondenrassen het erfelijk materiaal. Zij vonden deze afwijking bij de labrador en bij de flatcoated retriever, die nauw verwant is aan de labrador. Dit vertel ik aan de eigenaar.

Samen naar de sportschool
“Het kan bij Esta best in de genen zitten,” zeg ik tegen de eigenaar. “Maar voor u is dat geen aanleiding om er niets aan te doen. Zorg dat ze niet teveel voer krijgt en houd haar goed in beweging. Vanwege haar leeftijd mag de 3 kilo er wel weer af, anders worden haar botten en gewrichten te zwaar belast.” Ik geef Esta de benodigde enting en behandel de oorontsteking. Dan mag Esta weer van de behandeltafel af. Gulzig kijkt ze naar de pot met koekjes op het aanrecht. “Nee Esta, deze keer niet voor jou,” zegt de eigenaar. “Ondanks dat het misschien in je genen zit, gaan we toch iets aan je gewicht doen. Want dat is ook voor mij al jaren een uitdaging. We gaan gewoon samen naar de sportschool,” besluit de eigenaar met een brede glimlach. “Bedankt dokter en hopelijk tot volgend jaar.”

Bron: Raffan, E. et al. (2016). A Deletion in the Canine POMC Gene Is Associated with Weight and Appetite in Obesity-Prone Labrador Retriever Dogs. Cell Metabolism 23, 893-900. New York: Elsevier inc.